Miasto nad rzekami Wieprz i Świnka, od czasów jagiellońskich było dużym ośrodkiem targowym. Na jarmarki przybywali kupcy z całej Europy, a Łęczna stała się jednym z najważniejszych ośrodków miejskich województwa.
Pozostałością tych tradycji są zachowane trzy rynki. W latach 60. XX wieku w okolicach Łęcznej odkryto złoża węgla kamiennego,co rozpoczęło nowy etap w dziejach miasta. W 1975 roku podjęto w budowę kopalni w Bogdance, a Łęczna stałą się stolicą powstającego Lubelskiego Zagłębia Węglowego.
W miejscowości znajduje się renesansowo-barokowy kościół pw. św. Marii Magdaleny z XVI-XVIII w. posiadający dekoracje w typie renesansu lubelskiego. Zachowała się również barokowa Synagoga Duża z XVII w. oraz Synagoga Mała z początku XIX w.
W dzielnicy Łęczna-Podzamcze można zwiedzić pozostałości dawnego folwarku, takie jak stajnia, obora, suszarnia chmielu i budynek gospodarczy. Suszarnia została zaadaptowana na wieżę widokową. Malownicze ruiny u ujścia rzeki Świnki do Wieprza, wraz ze zrewitalizowanym parkiem na pewno przypadną do gustu miłośnikom przyrody oraz amatorom fotografii. Skoro "Podzamcze" to musiał być zamek. I był! Pierwsza wzmianka o łęczyńskiej budowli obronnej pochodzi z dokumentu datowanego na 1525 rok. Po zamku nie pozostały jednak widoczne ślady. Na łęczyńskim Podzamczu gościł sam Ignacy Paderewski. Odwiedził ówczesnego właściciela dóbr, w celu ich zakupu, jednak transakcja nie doszła do skutku. W okolicy znajdują się ogromne rzeźby prehistorycznych gadów - Łęczyńska Dolina Dinozaurów jest dziełem miejscowego artysty Bogumiła Brodzisza.
Dolina rzeki Wieprz na tym obszarze objęta jest ochroną w formie Nadwieprzańskiego Parku Krajobrazowego.
